Thursday, January 2, 2014

သုဘလုလင္ေမးေသာ ေမးခြန္း(၁၄) ခု **************************************

သုဘလုလင္ေမးေသာ ေမးခြန္း(၁၄) ခု ************************************** သုဘလုလင္အေမး ၁။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ အသက္တိုျပီး ၂။ အခ်ိဳ ့မွာ အသက္ရွည္ရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶ အေျဖ ၁။ အခ်ိဳ႕မွာ အသက္တိုရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ား မိန္းမတို႔သည္ သတၱ၀ါတို႔ကို သနားၾကင္နာျခင္း ကင္းမဲ့လ်က္ သူတစ္ပါး အသက္ကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ေလ့႐ွိသည္။ ထိုသူတို႔သည္ ေသေသာအခါ ငရဲသို႔ က်ေရာက္ရသည္။ ေ႐ွးကုသိုလ္ကံ တစ္ခုခု ေထာက္မမႈေၾကာင့္ လူ႔ျပည္သို႔ ေရာက္ျပန္လွ်င္လ ည္း ၾကာ႐ွည္စြာ ေနခြင့္မရ၊ အသက္တိုေလ့႐ွိသည ္။

၂။ အခ်ိဳ႕မွာ အသက္႐ွည္ရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ သတၱ၀ါတို႔ကို သနားၾကင္နာျခင္း ဂ႐ုဏာထားလွ်က္ သူ႕အသက္သတ္ျခင္းမွ ေ႐ွာင္ၾကဥ္ၾကသည္။ ထိုသူတို႔သည္ ေသေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ၾကသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း အသက္႐ွည္စြာ ေနရသည္။

......................................................................

သုဘလုလင္အေမး ၃။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ အနာေရာဂါမ်ားျပီး ၄။ အခ်ိဳ ့မွာ အနာေရာဂါကင္းရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶအေျဖ ၃။ အခ်ိဳ႕မွာ အနာေရာဂါ မ်ားရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သတၱ၀ါကို လက္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခဲ, တုတ္, ဓား စေသာ လက္နက္မ်ားျဖင့္ ညွင္းဆဲေလ့႐ွိသည္။ ထိုသူတို႔ေသေသာအခါ ငရဲသို႔ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလ်င္လည္း အနာေရာဂါ ထူေျပာေလ့႐ွိသည္။

၄။ အခ်ိဳ႕မွာ အနာေရာဂါ ကင္း႐ွင္းရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သတၱ၀ါကို လက္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ခဲ, တုတ္,ဓား စေသာ လက္နက္မ်ားျဖင့္ ညွင္းဆဲႏွိပ္စက္ေလ့မ႐ွိ။ ထိုသူတို႔ေသေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလ်င္ လည္း အနာေရာဂါ ကင္း႐ွင္းၾကေပသည္။ .........................................................

သုဘလုလင္အေမး ၅။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ ရုပ္ဆိုးျပီး ၆။ အခ်ိဳ ့မွာ အဆင္းလွပါသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶအေျဖ ၅။ အခ်ိဳ႕မွာ ႐ုပ္ဆိုးရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ အလြန္ေဒါသၾကီး၏။အနည္းငယ္ေသာ စကားကို ေျပာလွ်င္လည္း သူတစ္ပါးကို ေစာ္ကားပုတ္ခတ္၍ ေျပာေလ့႐ွိသည္။ ထိုသူတို႔ေသေသာအခါ ငရဲသို႔ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း မ်က္ႏွာပုပ္သိုးႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးတတ္ေလသည္။

၆။ အခ်ိဳ႕မွာ အဆင္းလွရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ ေဒါသမထြက္၊ သူတစ္ပါးကို အျပစ္ေျပာေလ့မ႐ွိ၊ စိတ္ထားႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔ ေသေသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င ္လည္း ၾကည္လင္လွပေသာ ရုပ္အဆင္းအဂၤါႏွင့္ ေခ်ာေမာလွပၾကသည္။ .......................................... သုဘလုလင္အေမး

၇။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ အေျခြအရံတန္ခိုး အာဏာ နည္းပါးျပီး ၈။ အခ်ိဳ ့မွာ အေျခြအရံတန္ခိုးအာဏာ ၾကီးမားရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ အေျဖ

၇။ အခ်ိဳ႕မွာ အေျခြအရံ တန္ခိုးအာဏာ နည္းပါးရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ ဣသာ (ျငဴစူျခင္း) တရား အားၾကီးၾကသည္။ ထိုသူတို႔ေသသာအခါ ငရဲသို႔ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း အေျခြအရံ တန္ခိုးအာဏာ နည္းပါးရေလသည္။ ဣသာ၏အဓိပၸါယ္ - သူတစ္ပါးတို႔သည္ကံ, ဉာဏ္, ၀ိရိယ အားေလ်ာ္စြာ စည္းစိမ္၊ ဥစၥာေပါမ်ားျခင္း၊ ရာထူးဂုဏ္သိမ္ ၾကီးမားျခင္း၊ ထင္႐ွားေက်ာ္ေစာ ျခင္း၊ တတ္သိ လိမၼာျခင္းတို႔ကို မနာလိုမႈ၊ မၾကည္ျဖဴႏို္င္မႈ၊ ေစာင္းေျမာင္းမႈ၊ ျငဴစူမႈ စသည္တို႔ကို ႏႈတ္ခမ္းစူ၍ ေျပာဆိုမႈမ်ားသည အတြင္းက ဣသာတရား၏ အစြမ္းပင္ျဖစ္သည္။

၈။ အခ်ိဳ႕မွာ အေျခြအရံ တန္ခိုးအာဏာ ၾကီးမားရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ ဣသာ (ျငဴစူျခင္း) တရား မ႐ွိ၏ၾကေပ။ ထိုသူတို႔ေသသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း အေျခြအရံတန္ခိုးအာဏာ မ်ားျပားရေလသည္။ .................................................. သုဘလုလင္အေမး ၉။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ ဥစၥာမဲ့မြဲ ဆင္းရဲရျပီး ၁၀။ အခ်ိဳ ့မွာ ဥစၥပစၥည္းကံုလံု ၾကြယ္၀ရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ အေျဖ

၉။ အခ်ိဳ႕မွာ ဥစၥာမဲ့မြဲ ဆင္းရဲရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းေလ့မ႐ွိ၊ မေစၧရ (၀န္တိုျခင္း) တရား အလြန္အားၾကီးၾက ကုန္၏။ ထိုသူတို႔ေသသာအခါ ငရဲသို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း ဥစၥာမြဲလွ်က္ ဆင္းရဲၾကကုန္၏ ။ မေစၧရ၏ အဓိပၸါယ္ - မိမိ၌႐ွိေသာပစၥည္း၊ မိမိႏွင့္ဆိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သူတစ္ပါးတို႔ႏွင မပတ္သက္ မေပးကမ္းလိုမႈ၊ မလွဴဒါန္းလိုမႈ၊ မိမိ၏ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကို သူတစ္ပါးရသြားမွာ စိုးရိမ္ျခင္းတို႔ိကို မေစၧရ ဟုေခၚသည္။

၁၀။ အခ်ိဳ႕မွာ ဥစၥာျပည့္စံု ကံုလံုၾကြယ္၀ျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္း လွဴဒါန္းေလ့႐ွိျခင္း၊ မေစၧရ (၀န္တိုျခင္း) တရား မ႐ွိၾကကုန္။ ထိုသူတို႔ ေသသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း ဥစၥာျပည့္စံု ကံုလံုၾကြယ္၀ျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကကုန္၏။ ............................................................................

သုဘလုလင္အေမး ၁၁။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ အမ်ိဳးယုတ္ရျပီး ၁၂။ အခ်ိဳ ့မွာ အမ်ိဳးျမတ္ရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶ၏အေျဖ ၁၁။ အခ်ိဳ႕မွာ အမ်ိဳးယုတ္ရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ အလြန္မာနၾကီးၾကကုန္၏။ သူတစ္ပါးကိုအလြန္ အထင္အျမင္ ေသးၾကကုန္၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အထင္ၾကီးၾကကုန္၏။ ႐ိုေသ ေလးစားထိုက္ေသာ သူတို႕ကို ႐ိုေသ ေလးစားရမွန္း မသိေပ။ ထိုသူတို႔ ေသသာအခါ ငရဲသို႔ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း ေအာက္က်ေနာက္က်ျ ပီး ယုတ္ညံ့ေသာ အမ်ိဳးတြင္ ျဖစ္ရေလသည္။

၁၂။ အခ်ိဳ႕မွာ အမ်ိဳးျမတ္ရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ မာန္မာနမ႐ွိၾကကုန္။ သူတစ္ပါးကို အထင္အျမင္ေသးျခင္း မ႐ွိၾကကုန္။ ႐ိုေသေလးစားထိုက္ေသာ သူတို႕ကို ႐ိုေသေလးစားၾကကုန္၏။ ထိုသူတို႔ေသသာအခါ နတ္ျပည္သို႔ ေရာက္ရသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ျပန္ ေရာက္လာလွ်င္လည္း ျမင့္ျမတ္ေသာအမ်ိဳးတြင္ ျဖစ္ရေလသည္။ ....................................................................... သုဘလုလင္အေမး ၁၃။ လူခ်င္းတူပါလ်က္အခ်ိဳ ့မွာ အသိဥာဏ္ပညာနည္းပါးျပီး ၁၄။ အခ်ိဳ ့မွာ အသိဥာဏ္ပညာၾကီးမားရသနည္း။

ျမတ္ဗုဒၶ၏ အေျဖ ၁၃။ အခ်ိဳ႕မွာ အသိပညာဉာဏ္ နည္းပါးရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ ပညာ႐ွိထံ ခ်ဥ္းကပ္၍ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကို၎၊ အျပစ္႐ွိမ႐ွိကိုလည္းေကာင္း၊ မိမိမွီ၀ဲထိုက္၊ မမွီ၀ဲထိုက္ေသာ အရာကိုလည္းေကာင္း၊ ေနာင္သံသရာ၀ယ္ အက်ိဳးေပး မေပးကို လည္းေကာင္း ေမးျမန္းေလ့ မ႐ွိ။ မိမိထင္ရာျမင္ရာ ျပဳလုပ္ျပီး ဒုစ႐ိုက္မ်ားျဖင ေသလြန္သည့္အခါ ငရဲ၌ ျဖစ္ရေလသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ ျပန္ေရာက္လာလွ်င္လည္း အသိပညာ ကင္းမဲ့ေသာ လူဖ်င္း၊ လူညံ့၊ လူအ၊ လူမို္က္ျဖစ္ရေလသည္။

၁၄။ အခ်ိဳ႕မွာ အသိပညာဉာဏ္ ၾကီးမားရျခင္း ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ေယာကၤ်ားမိန္းမတ ို႔သည္ ပညာ႐ွိထံခ်ဥ္းကပ္၍ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကို၎၊ အျပစ္႐ွိမ႐ွိကိုလည္းေကာင္း၊ မိမိမွီ၀ဲထိုက္၊ မမွီ၀ဲထိုက္ေသာ အရာကိုလည္းေကာင္း ၊ ေနာင္သံသရာ၀ယ္ အက်ိဳးေပးမေပးကိုလည္း ေကာင္းေမးျမန္းေလ့႐ွိသည္။ မိမိထင္ရာျမင္ရာ မျပဳလုပ္ဘဲ သုစ႐ိုက္မ်ားျဖင့္ ေသလြန္သည့္အခါ နတ္ျပည္၌ ျဖစ္ရေလသည္။ လူ႔ျပည္သို႕ျပန္ ေရာက္လာ လွ်င္လည္း အသိပညာဉာဏ္ၾကိးမ ားရေလသည္။

(ဥပရိပဏၰာသပါ႒ိေတာ္၊ ၀ိဘဂၤ၀ဂ္၊စူ႒ကမၼ ၀ိဘဂၤသုတ္)

MIT

MIT

ေ၀းခဲ့တဲ့အမိေျမ တမာရြက္ေၾကြေတြေအာက္က ေျမနီလမ္းေတြေပၚမွာ ငါတို႔ ေျခရာေတြရိွတယ္။

Hေဆာင္ Bေဆာင္ေတြမွာ ငါတို႔ သမိုင္းေတြရိွတယ္ ငါတို႔ ၀ိုင္းေတြရိွတယ္။

မန္းခ်ယ္ရီမွာ ငါတို႔ ဂစ္တာသံေတြ ငါတို႔ သီခ်င္းသံေတြ ငါတို႔??ေတြရိွတယ္။

ထရံကာ ကပ္မိုးကင္တင္းမွာ ငါတို႔ အေၾကြးေတြရိွတယ္ တြတ္ပီရွိတယ္ ရွမ္းမေလးရိွတယ္ B & W ရိွတယ္ ဆရာမ ရိွတယ္ ေဒၚဂြက္ကေတာ့အခုထိရိွေသးတယ္။

၀ပ္ေရွာ့ေတြမွာ ငါတို႔ welcome ေတြရိွတယ္ ငါတို႔ ဆရာပူေဇာ္ပြဲေတြရိွတယ္။

ေက်ာင္းေဆးခန္းမွာ ဆရာ၀န္မရိွတတ္ေပမဲ့ နပ္စ္ မလွလွေလးရိွတယ္။

ဆက္သြယ္ေရးရံုးမွာ ငါတို႔ စာအေဟာင္းေတြရိွတယ္ သူ႔နံရံက နားေတြမွာ ဖုန္းေျပာသံေတြသိမ္းထားတယ္။

ရံုးစိမ္းေလးမွာ တို႔ဆရာၾကီး ရိွတယ္။

၄ပံု၃ပံု main building မွာ ငါတို႔ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ရွိတယ္။

ေျမာင္းမၾကီးမွာ ငါတို႔ အ၀တ္ေလ်ွာ္သံ ေရကူးသံေတြရိွတယ္။

ရန္ကင္းေတာင္ေျခမွာ ငါတို႔ ေဖာက္သည္ေတြရိွတယ္။

ထန္းေတာထဲမွာ ငါတို႔ ပဲေလွာ္ေတြ ၾကြက္ေၾကာ္ေတြရိွတယ္။

သရက္ေတာမွာ ငါတို႔ ခ်စ္သူေတြရိွတယ္။

အခုေတာ့ ငါတို႔ မရိွေတာတဲ့ေနရာ မွီတြယ္ဘူးတဲ့အမိေက်ာင္း ျပန္ေျပာင္းသတိရရင္း ငယ္ခ်င္လာတယ္သူငယ္ခ်င္း။ ။

မိုးႏိုင္ (2013)

ဇလြန္မာရ္ေအာင္ျမင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ဘုရားႀကီးစမၼခဏ္ ဂါထာေတာ္

ဇလြန္မာရ္ေအာင္ျမင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ဘုရားႀကီးစမၼခဏ္ ဂါထာေတာ္

-ဣတိပိ ပိဋကတၱယံ အနိစၥံဒုကၡံ အနတၱံ ။ -သတၱ ေဗာဇၩင္ေဂၤါအ႒ဂႋ ေကာမေဂၢ ါစတု သတိ ပ႒ာနံ ၊ -သဗၺ ႆ ဣေႏၵ ာ သဟႆ သူရိ ေယာ။ -ေဩာင္းနေမာ ဗုဒၶါနံ ၊ရာဇဘယံ၊ ေစာရဘယံ၊ ဥဒက ဘယံ၊ အဂၢိဘယံ၊သတၳဘယံ၊သဗၺဘယံ ၊ဇေယာ ဇယတု မဂၤလံ ။ -အနိစၥံ ၊သခၤတံ ၊ပဋိစၥ သမုပၸႏၷံ၊ ခယဓမၼံ ၊၀ယဓမၼံ၊ ၀ိရာဂဓမၼံ ၊ နိ ေရာဓဓမၼံ ၊ပ႑ိ တာ ခမႏၲိ ။

အနက္ဖြင့္ဆိုခ်က္

ဣတိပိ ပိဋကတၱယံ အနိစၥံဒုကၡံ အနတၱံ -

ဤသို႔ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းသေဘာရွ ိ ေသာေၾကာင္ ့ အနိ စၥ ၊ ဤသိ ု ႔မျပတ္ ႏွ ိ ပ္စက္ ျခင္ းသေဘာရွ ိ ေသာေၾကာင္ ့ ဒု ကၡ ၊ ဤသိ ု ႔မိမိ အလုိသို႔ မလိုက္ျခင္း သေဘာ ရွ ိေသာေၾကာင့္အနတၱ မည္၏။

သတၱေဗာဇၩင္ေဂၤါ– ၇ ပါးေသာ ေဗာဇၩင္ တုိ ႔သည္လည္ းေကာင္ း၊

အ႒ဂႋ ေကာ မေဂၢ ါ– အဂၤါ ရွ စ္ ပါးရွ ိ ေသာ ၊

စတုပ႒ာနံ – ေဟတု အာရမၼဏ စသည့္ ၂၄ပစၥည္း ဟူေသာ ပ႒ာန္းသည္ လည္းေကာင္း၊

သဗၺႆ ဣေႏၵာ – တရားအလံုးစံုကိုအစိုးရေသာ ျမတ္စြာ ဘုရားသည္လည္ းေကာင္ း၊

သဟႆသူ ရိ ေယာ – ေရာင္ျခည္ တစ္ေထာင္ ေဆာင္ ေသာ ေနမင္းသည္လည္ းေကာင္ း၊

ဣတိပိ အနိစၥံ ဒုကၡံ အနတၱံ– ဤသို႔ ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္း စသည့္ သေဘာ ရွ ိေသာေၾကာင့္ အနိစၥ ၊ဒုကၡ ၊အနတၱ မည္၏ ။ ေဩာင္း( ဗု ဒၶ ါနံ) – အထူ းသျဖင့ ္ျမတ္ ေတာ္မူ ကု န္ ေသာ ၊

နေမာ ဗုဒၶါနံ – ဘုရားရွ င္တုိ႔အားရွိခိုးပါ၏ ။ ေတသံ အာႏု ဘာေ၀န– ထို ဘုရားရွင္တု ိ႔၏ တန္ခို းေတေဇာ္အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ ၊ ရာဇဘယံ – မင္းေဘးကိုလည္းေကာင္း ၊ ေစာရဘယံ – ခိုးသူေဘးကိုလည္းေကာင္း၊ ဥဒကဘယံ –ေရေဘးကိုလည္းေကာင္း ၊ အဂၢိဘယံ– မီးေဘးကိုလည္းေကာင္း၊ သတၳဘယံ– လက္နက္ေဘးကို လည္းေကာင္း၊ သဗၺဘယံ – ေဘးအားလံ ုးကိုလည္းေကာင္း၊ ဇေယာ – ေအာင္ ျမင္ ႏိ ု င္ ပါေစသတည္း ။ ဇယတု မဂၤလံ– ေကာင္းေသာမဂၤလာ ဟူသမွ ် ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။

အနိစၥံ ၊သခၤတံ ၊ပဋိစၥ သမု ပၸႏၷံ – အေၾကာင္းကို စြဲ၍ ျဖစ္ေသာ အက်ိဳးတရားသည္ ကံ-စိတ္– ဥတု –အာဟာရ အေၾကာင္းတရား( ၄)ပါးတိ ု ႔ ျပဳျပင္ အပ္သည္ ျဖစ္ ၍ အၿမဲမရွ ိ ေပ။

ခယဓမၼံ – ကုန္ျခင္းသေဘာရွ ိ၏ ။ ၀ယဓမၼံ – ပ်က္ျခင္းသေဘာရွ ိ၏ ။ ၀ိရာဂဓမၼံ – ရာဂ ကင္းျခင္းသေဘာရွ ိေသာ နိဗၺာန္ကို ၊ ပ႑ိ တာ– ပညာရွ ိ တိ ု႔သည္ ခမႏၲိ – ႏွ စ္သက္ေတာ္ မူၾကသည္ ။

“ ေမာဟ၏ သေဘာ ”

“ ေမာဟ၏ သေဘာ ”
••••••••••••••••••••••
ေမာဟ၏ သေဘာသည္ အကုသိုလ္ကိုသာ ျဖစ္ေစၿပီး အပါယ္ကို ဆြဲခ်တတ္သည့္သေဘာရွိေပသည္။ မည္သည့္ အကုသိုလ္အလုပ္ကိုလုပ္ေစကာမူ ေမာဟသည္ ပါစၿမဲပင္ျဖစ္သည္။ အကုသိုလ္စိတ္ ျဖစ္တိုင္း တြင္ ေမာဟစိတ္ မပါလွ်င္မၿပီး ေခ်။ ေလာဘျဖစ္လွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ေဒါသ ျဖစ္လွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ မာနျဖစ္လွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္းအစရွိသည့္ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားသည္ ေမာဟႏွင့္အတူ ယွဥ္တြဲ၍ ျဖစ္ၾက ရေပသည္။

ထိုေၾကာင့္ အဘိဓမၼာတြင္ ျပဆိုထားသည္မွာ အကုသိုလ္ေစတသိက္ (၁၄) ပါး တြင္ ေမာဟ ေစတသိက္ သည္ ထိပ္ဆံုးကပင္ ေနရာ ယူထားေလသည္။ ေမာဟ၏ အဓိပၸာယ္ကိုေတြေ၀ျခင္း၊ အမွန္အမွားမခြဲျခားႏိုင္ျခင္းဟု အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆို ၾကသည္။ ေတြေ၀ျခင္းဆိုသည္မွာ အလုပ္ေတြ မ်ားလြန္း၍ မည္သည့္အလုပ္ကိုစ၍ လုပ္ရမည္ကို မဆံုး ျဖတ္ႏိုင္ဘဲ ေတြေ၀ေနျခင္းကို ဆိုလိုသည္ မဟုတ္ေပ။

ကုသုိလ္၊အကုသိုလ္ကို မသိဘဲေတြေ၀ေနျခင္းကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့ေမာဟသည္ သတၱ၀ါမ်ားကိုဒုကၡေပးရာတြင္ အဓိကအခရာ က်ေပသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေမာဟ၏ အလုပ္တာ၀န္သည္ အကုသိုလ္ကိုျပဳလုပ္ရန္အတြက္ သာလွ်င္ အားေပး အားေျမာက္ျပဳတတ္ ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ေမာဟသည္ လူမ်ားကို အကုသိုလ္ကို ျပဳလုပ္မိမွန္း မသိေအာင္ညိႈ႕ယူ ဖမ္းစားထားတတ္သည္။ လူ႔ေလာကတြင္ ေျပာတတ္ၾကသည့္စကားတစ္ခု ရွိသည္။ သိလ်က္နဲ႔ မေကာင္းတာကို လုပ္မိတာပါဟု ေျပာတတ္ၾကသည္။ ထိုစကားသည္မွန္သည္ဟု ေျပာႏိုင္ေသာ္လည္း အတိအက်မွန္သည္ဟု ဆိုမူကားမဟုတ္ေခ်။

မေကာင္းသည့္အရာကို ျပဳလုပ္သည္ ဆိုကတည္းကျပဳလုပ္ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ မသိ၍ သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ အကုသိုလ္ လုပ္ေနခ်ိန္တြင္ ေမာဟစိတ္ ဦးေဆာင္ေနျခင္းျဖစ္သျဖင့္ထိုအကုသိုလ္ကို အကုသိုလ္မွန္းမသိျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ က်ဴးလြန္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဥပမာ - အရက္သမားတစ္ေယာက္သည္ အရက္ေသာက္ျခင္းကိုမေကာင္းမွန္းသိေနေသာ္လည္း ဆက္၍ ေသာက္ၿမဲေသာက္သည္။ ထိုအရက္သမားသည္ အမွန္လက္ေတြ႕တြင္ အရက္ေသာက္ျခင္းအကုသိုလ္အား တကယ္မေကာင္းဟု ဆိုသည္ကို မသိ၍သာ ေသာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ မေကာင္းသည္ကို မေကာင္းမွန္းတကယ္သိလ်င္ ထိုသူသည္ ထိုအကုသိုလ္ကိုျပဳလုပ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ အရက္မူးေနေသာပုဂၢိဳလ္မ်ားတြင္ ေမာဟစိတ္သည္ လႊမ္းမိုးေနသည္။ ထိုေၾကာင့္အကုသိုလ္ အလုပ္မ်ားကို လြယ္ကူစြာပင္ က်ဴးလြန္မိတတ္ၾကေပသည္။

ရူးသြပ္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားတြင္လည္းေမာဟစိတ္ လႊမ္းမိုးေနသည္။ ထိုေၾကာင့္အရူးသည္သူ႔ကိုယ္တိုင္ မည္သည့္အရာမ်ားကိုလုပ္ကိုင္ေနသည္ကိုမသိႏိုင္ေပ။ ထိုေၾကာင့္ပင္ မူးမူးရူးရူးဟု ဆိုသည့္ စကားျဖစ္ေပၚလာဟန္ရွိေပသည္။

ေမာဟစိတ္ႏွင့္ ေသရသည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျဖစ္လာရမည့္ အက်ဳိးဆက္သည္ကား တိရစာၦန္ဘံု ဘ၀သို႔ လားရမည္ ျဖစ္သည္။ တိရစာၦန္မ်ားသည္ ေမာဟစိတ္မ်ားျဖင့္ ေနထိုင္ၾကသည္။ ေမာဟသည္ မေကာင္းသည္ကိုလည္းေကာင္းသည္ ဟု ထင္ျမင္ေနသည္။ ေကာင္းသည္ကိုလည္းမေကာင္းသည္ ဟုပင္ ထင္ျမင္ေနျပန္သည္။

သို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေမာဟသည္မည္သို႔နည္းျဖင့္မွ်ပင္ အေကာင္းကို အေကာင္းဟု၊ မေကာင္းသည္ကိုမေကာင္းဟု အမွန္အတိုင္းျမင္ဖို႔ရာ အေၾကာင္းမရွိႏိုင္ေခ်။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ အကုသိုလ္ကိုကုသိုလ္ဟု ျမင္သည္။ ကုသိုလ္ကိုလည္းအကုသိုလ္ဟုျမင္သည္။ ဤသည္ကားေမာဟ၏ လွည့္စားႏိုင္ေသာ အစြမ္းသတိၱ ျဖစ္သည္။

အမွန္တရားကို မျမင္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေမာဟ အေမွာင္ထုကပိတ္ဖုံးထား၍သာျဖစ္သည္။ ေမာဟကို မသိမႈအ၀ိဇၹာ ဟုလည္းေခၚသည္။ မည္သည့္အရာကို မသိသနည္းဟုေမးလွ်င္ ♦အမွန္တရားကိုမသိမႈ။ ♦သစၥာတရားကိုမသိမႈ ဟုပင္ေျဖရမည္။ ♦ဒုကၡသစၥာကိုမသိမႈ၊ ♦သမုဒယသစၥာကိုမသိမႈ၊ ♦နိေရာဓသစၥာကို မသိမႈ၊ ♦မဂၢသစၥာကို မသိမႈ စသည္တို႔ကိုရည္ညႊန္းေပသည္။

ေမာဟ အားႀကီးေနသူမ်ားသည္ ေန႔အလင္းေရာင္တြင္ ေနထိုင္ေနေသာ္လည္းေမာဟ အေမွာင္ ဖံုးလႊမ္းေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္အလင္းတြင္ေနၿပီးေမွာင္ေနသူမ်ားဟု ပင္ ဆိုႏိုင္သည္။

အေမွာင္ထဲတြင္ ေနထိုင္သူသည္အမွန္ကို အမွန္တိုင္းျမင္ႏိုင္ဖို႔ရာမျဖစ္ႏိုင္။ ေမာဟ အ၀ိဇၨာသည္ ပညတ္ ကိုသာ ျမင္သည္။ ပရမတ္ကိုကားမျမင္ေခ်။ ေလာက၏ လွည့္စားထားမႈကိုသာျမင္သည္။ ဉာဏ္ျဖင့္အဆံုးစြန္ ေသာ အမွန္တရားကို ထိုးေဖာက္ ျမင္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။ ဥပမာ - လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လွ်င္ လူဟူေသာ ပညတ္ကိုသာ ျမင္သည္။ ထိုလူအားခႏၶာငါးပါးျဖစ္ေသာ ရူပကၡႏၶာ၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊သညာကၡႏၶာ၊ သခၤ ါရကၡႏၶာ၊၀ိညာဏကၡႏၶာ ဟူေသာ အေပါင္းအစုႀကီးဟု မျမင္မိ။ ထိုေၾကာင့္ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ထုက ကာဆီးထားလွ်င္ ပရမတ္တရားကိုထိုးထြင္းသိျမင္ဖို႔ရန္လြယ္ကူမည္ မဟုတ္ႏိုင္ေပ။

ေမာဟသည္ မသိမသာဒုကၡေပးေနသည္ ဟုဆိုလွ်င္လည္းမမွားႏိုင္ေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မသိလို႔မသာ (ေသျခင္း) ျဖစ္ေနၾကသည္မွာ ျငင္းႏိုင္ဖြယ္မရွိိ။ မသိျခင္းသည္ ေမာဟ။ မသာ ျဖစ္ျခင္းသည္ ဆင္းရဲဒုကၡ။ တစ္နည္းဆိုရေသာ္ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္သံသရာမွာ မိိမိတို႔၏ အေသြးအသားခႏၶာအသုဘမ်ားေတာင္လို ပံုေနခဲ့ေပသည္။ ထိုေၾကာင့္မသိလွ်င္မသာ ျဖစ္သည္ ဆိုသည့္ စကားသည္ အမွန္တရားကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားထားေပသည္။ သတိ မရွိေသာ သူသည္ ေသေနေသာသူႏွင့္တူေပသည္။ အထူးသတိထားဖို႔ ေကာင္းေလစြ။ ေသျခင္းတရားကင္းရာ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းကို မသိေသးသ၍၊ က်င့္ႀကံအားထုတ္မႈ မရွိေသးသ၍ ေသျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရဦးမည္သာ။

မိမိ၏ စိတ္သႏ ၱာန္တြင္ေမာဟ မ၀င္ေရာက္လာ ႏိုင္ေစရန္ ျပဳလုပ္ရမည့္နည္းလမ္းမွာ သတိကိုအားေကာင္းေအာင္ျပဳလုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သတိစိတ္ ျဖစ္ေနခိုက္တြင္ ေမာဟစိတ္မျဖစ္ေပ။ သတိသည္ အကုသိုလ္စိတ္ မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ တားဆီးေပးသည္။ ကာကြယ္ေပးသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားထားသည့္ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးျဖစ္ေသာ ကာယာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္၊ စိတၱာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္၊ ဓမၼာႏုပႆနာ သတိပ႒ာန္စသည့္ တရားမ်ားသည္ ေမာဟစိတ္ကို မျဖစ္ေစရန္ က်င့္ႀကံရမည့္ နည္းလမ္းမ်ားျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တိုင္းသတိကပ္ထားႏိုင္လွ်င္ ေမာဟစိတ္အတြက္ ေနရာလြတ္ ရွိမည္မဟုတ္။ ေမာဟစိတ္ အတြက္ ေနရာမရွိေတာ့လွ်င္ကုသုိလ္စိတ္မ်ားသာ ေနရာယူႏိုင္ေပေတာ့မည္။

သံသရာ အစသည္လည္းမသိမႈေမာဟ အ၀ိဇၨာပင္ စခဲ့ရသည္။ ထိုေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားမိန္႔ၾကားၾကသည္မွာ -သံသရာ ဘယ္ကစ၊မသိတာက စ။ သံသရာ ဘယ္မွာဆံုးသိတစ္လံုးမွာဆံုး။

တရားအားထုတ္ၾကရာတြင္ သတိကိုခိုင္ၿမဲေအာင္ က်င့္ႀကံအားထုတ္ရေပသည္။ သတိသည္ အလင္းေရာင္ ျဖစ္သည္။ သတိ အလင္းေရာင္ရွိေနလွ်င္ ေမာဟ အေမွာင္ မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေပ။ တရားအားထုတ္သူသည္ေန႔အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ညအခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ သတိအလင္းႏွင့္ ရွိေနသည္။ ညအခ်ိန္ အေမွာင္ထုသည္ေလာကႀကီးကို ႀကီးစိုးထားေသာ္လည္းသတိႏွင့္ တရားအားထုတ္ေနေသာ သူအတြက္ သတိ အလင္းေရာင္သည္ အၿမဲ ရွိေနသည္။ ထိုအလင္းေရာင္သည္နိဗၺာန္အတြက္ လမ္းျပျဖစ္သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားပရိနိဗၺာန္မျပဳခင္ေနာက္ဆံုး မိန္႔မွာခဲ့သည္မွာ သတိတရားျဖင့္ ေနၾကရန္ ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ ေက်းဇူးေတာ္ကားႀကီးမားလွပါဘိ။

ေမာဟ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္သည္ အေမာဟ ျဖစ္သည္။ အေမာဟသည္ ပညာျဖစ္သည္။ ထိုပညာသည္ ေလာကီ ပညာရပ္မ်ားကိုဆိုလိုျခင္းမဟုတ္။ ေလာကုတၱရာ ပညာကိုသာ ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ရုပ္နာမ္ ဓမၼ သခၤါရတို႔ကို ပညာျဖင့္ ပိုင္းျခားသိျမင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေလာကီပညာသည္ တစ္ဘ၀အတြက္အေထာက္အကူရႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ေလာကုတၱရာ ပညာကားသံသရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္အေထာက္အပံ့ရရွိၿပီး နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္သည့္စြမ္းအားရွိသည္။

ေယဘုယ်အားျဖင့္ပုထုဇဥ္ လူအမ်ဳိးစားႏွစ္မ်ဳိးကို ေတြ႕ရသည္။ “အႏၶပုထုဇဥ္ႏွင့္ ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္ ” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ အႏၶပုထုဇဥ္ ဆိုသည္မွာပညာမ်က္စိ ကန္းေနသည့္ ပုထုဇဥ္ကို ေခၚသည္။ ပညာမ်က္စိ ကန္းေနေသာသူသည္ အမွန္ကိုမျမင္။ ေလာကႀကီး၏ မာယာကို မျမင္။ ထိုပုထုဇဥ္သည္ ေမာဟ အေမွာင္တိုက္မ်ားႀကီးစိုးေန၍ အကုသိုလ္မ်ားကို အခ်ိန္မေရြး က်ဴးလြန္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္သည္ပညာမ်က္စိ ရွိေနသူျဖစ္သည္။ ထိုသူသည္ အရိယာနယ္သို႔ မေရာက္ေသးေသာ္လည္း ေရာက္ရွိရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ားေတြ႕ရွိထားသူျဖစ္သည္။ ေမာဟ အေမွာင္ထုကို သတိ ပညာဉာဏ္ျဖင့္ အေတာ္အတန္ၿဖိဳခြင္းႏိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အရိယာမဂ္လမ္းေပၚကိုလည္းပညာက ဦးတည္ေခၚေဆာင္ေနသည္။ ေမာဟ ဦးေဆာင္ေသာ လမ္းသည္ အပါယ္လမ္းျဖစ္ၿပီး အေမာဟ ပညာ ဦးေဆာင္ေသာ လမ္းသည္ နိဗၺာန္လမ္း ျဖစ္သည္။

ဤလမ္းႏွစ္သြယ္သည္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးဆန္႔က်င္ေနသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေမာဟ၏ သေဘာ၊ သဘာ၀မ်ားကို သိရွိထားလွ်င္မိမိတို႔ထံသို႔ ေမာဟ မ၀င္ေရာက္ႏိုင္ေအာင္ တားဆီးထားႏိုင္ၿပီး ပညာဦးစီးေသာ ကုသိုလ္မ်ားကိုသာ ၀င္ေရာက္ခြင့္ ေပးႏိုင္လာေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔သာ က်င့္ႀကံပြားမ်ား အားထုတ္လာႏိုင္လွ်င္ အခ်ိန္ပမာဏ တစ္ခု အေတာအတြင္းတရားထူး၊တရားျမတ္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္လာမည္ ဟုဆိုလွ်င္မည္သူ ျငင္းႏိုင္ပါအံ့နည္း……။

-[အရွင္ဉာဏဒီပ(ဓမၼရတနာ)] ေဒလီတကၠသိုလ္၊အိႏိၵယ

Dhamma Danã Source ► www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm

Wednesday, January 1, 2014

ပရိတ္ (သုိ႔) အရံအတား

ပရိတ္ (သုိ႔) အရံအတား။ ••••••••••••••••••••• ျမန္မာဗုဒၶဘာသာအမ်ား ရြတ္ပြားသရဇၥ်ာယ ပူေဇာ္ေလ့ရွိၾကသည့္ ပရိတ္ဟူေသာ စကားသည္ ပရိတၱဟူေသာ ပါဠိစကားကုိ ျမန္မာမႈျပဳထားသည့္ ပါဠိပ်က္ ေဝါဟာရတစ္ခုျဖစ္ သည္။ ပရိတၱဟူသည္ အရံအတားဟု အဓိပၸါယ္ရ၏။ မိမိထံသုိ႔ က်ေရာက္လာမည့္ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ား မက်ေရာက္လာေစရန္ သစၥာတရားျဖင့္ အဓိ႒ာန္ထားကာ ပရိတ္အရံအတားျဖင တားဆီးကာကြယ္ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။

ဤပရိတ္ေတာ္မ်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္ကပင္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ တပည့္ရဟႏၲာေထရ္ရွင္မ်ားက ေဘးရန္အႏၲရာယ္မ်ား က်ေရာက္ေနသည့္ အရပ္ေဒသ၊ ပုဂၢိဳလ္မ်ားထံ ၾကြေရာက္၍ ရြတ္ပြားခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူကာ အႏၲရာယ္မ်ား ကင္းရွင္းေစရန္ အရံအတားျပဳေပးထားသည့္ အစစ္အမွန္ ေဒသနာေတာ္မ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ဆုိင္ရာ အေျခအေနသုိ႔လုိက္ကာ သင့္ေလ်ာ္သည့္ ပရိတ္ေတာ္ကုိ ရြတ္ပြားေပးေတာ္မူခဲ့သည့္ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ တပည့္သား သံဃာေတာ္မ်ား၏ ပရိတ္ေတာ္မ်ားသည္ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားတြင္ အခုိင္အမာ မွတ္တမ္းအျဖစ္ ရွိေနၿပီးျဖစ္၏။

ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ရြတ္ပြားပူေဇာ္လ်က္ရွိသည့္ ပရိတ္ႀကီး (၁၁)သုတ္ဟူသည္ ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည့္ ပရိတ္ေတာ္မ်ားအား ေရြးႏႈတ္ကာ အလြယ္တကူ ပူေဇာ္ႏုိင္ရန္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ဘုရားေဟာ မူရင္းမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။

ပရိတ္ေတာ္မ်ား၏ အဓိက အခ်က္မွာ ရတနာသုံးပါး၏ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ကံစြမ္းမ်ားကုိ အထင္အရွား ထုတ္ေဖာ္ပူေဇာ္ရင္း သစၥာျပဳထားခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္၏။ “ကတိသစၥာတည္ေသာခါဝယ္ ၾသဇာေလးနက္ ေပၚဆီတက္၍ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္ ေဆးဖက္ဝင္၏”ဟူေသာ စာဆုိအတုိင္း သစၥာကုိ အေျချပဳကာ က်ေရာက္လာမည့္ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ားက ဂုဏ္ေတာ္အစြြမ္း၊ ကုသုိလ္အစြမ္း၊ သစၥာအစြမ္းမ်ားျဖင့္ အရံအတားျပဳ ကာကြယ္ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ပရိတ္ေတာ္မ်ား၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မ ႈသည္ က်ေရာက္လာမည့္ ေဘးအႏၲရာယ္မ်ား မက်ေရာက္ေစရန္ႏွ င့္ က်ေရာက္ၿပီး ေဘးအႏၲရာယ္မ်ား ပေပ်ာက္ေစရန္ အထူးအက်ိဳးျပဳေပးျခင္းပင္ ျဖစ္၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာမ်ားက မိမိတုိ႔ အိမ္ေဂဟာမ်ားသုိ႔ ပင့္ဖိတ္ကာ သံဃာေတာ္မ်ားထံမွ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ား နာယူပူေဇာ္ၿပီး အႏၲရာယ္ခပ္သိမ္း ပေပ်ာက္ၿငိမ္း၍ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ ျဖစ္ပါေစရန္ ပရိတ္ေတာ္မ်ားကုိ ရြတ္ပြားသရဇၥ်ယ္ေစျခင္း ျဖစ္၏။ မိမိတုိ႔ အိမ္ေဂဟာ အနီးဝန္းက်င္ အတြင္းရွိ ျမင္အပ္၊ မျမင္အပ္သည့္ အေႏွာက္အယွက္မ်ား၊ အႏၲရာယ္မ်ား မက်ေရာက္ေစရန္ ပရိတ္တရား ရြတ္ပြားေစၾကျခင္း ျဖစ္၏။

သတိျပဳရမည္မွာ အႏၲရာယ္ဟူသည္ အျပင္အႏၲရာယ္ႏွင့္ အတြင္းအႏၲရာယ္ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာတြင္ ပရိတ္ေတာ္မ်ားကား အျပင္အႏၲာရာယ္ကုိသာ အထူးသျဖင့္ အရံအတားျပဳ ကာကြယ္ေပးျခင္း ျဖစ္ၿပီး အတြင္းအႏၲရာယ္မ်ားကုိကား မိမိ၏ သတိ၊ ပညာမ်ားျဖင့္သာ မိမိကုိယ္တုိင္ အရံအတားျပဳ ကာကြယ္ၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ အတြင္းအႏၲရာယ္ဟူသည္ကား မိမိကုိယ္ကုိ ပူေလာင္ေစသည့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာနစသည့္ ကိေလသာတရားမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိအတြင္းအႏၲရာယ္မ်ား အတြက္ကား ပရိတ္တရားမ်ားထက္ မိမိ၏ သတိပညာတရားမ်ားက ပုိ၍လုိအပ္လွသည္သာ ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ပရိတ္ရြတ္ကာ သမထအက်င့္အျဖစ္ သမာဓိမ်ား တုိးပြားေနလွ်င္ ကား အတြင္းရန္ျဖစ္သည့္ ကိေလသာ တရားမ်းကုိ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ အရံအတား ျပဳေပးေနမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ပရိတ္ေတာ္မ်ား၏ ဖြင့္ဆုိမႈမ်ားသည္ ေမတၱာတရားကုိ အေျခခံကာ ဂုဏ္ေတာ္မ်ားျဖင ထုံလႊမ္းထားသည့္ ဖြင့္ဆုိမႈမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ရြတ္ပြားပူေဇာ္သူမ်ားကုိ အျပင္အႏၲရာယ္မ်ာ းျဖစ္သည့္ မေကာင္းသည့္ နတ္မ်ား၊ နာနာဘာဝမ်ား၏ ေႏွာက္ယွက္မႈမ်ားမွ တားဆီးေပးၿပီး သူေတာ္ေကာင္းမ်ား၏ တန္ျပန္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ ျမတ္ႏုိးမႈကုိ ရရွိေစႏုိင္ေပ၏။ ပရိတ္ေဒသနာေတာ္မ်ားသည္ မည္သည့္သတၱဝါကုိမွ် ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေစသည့္ အေၾကာင္းအရာ ဖြင့္ဆုိခ်က္မ်ား မပါရွိသျဖင့္ ပရိတ္ရြတ္ျခင္းအားျဖင့္ ရြတ္ဆုိသူမ်ားအား တစ္စုံတရာ ဆုိးက်ိဳး ျဖစ္ေပၚႏုိင္ဖြယ္အေၾကာင္း မရွိလွေပ။ ထုိ႔အျပင္ ဤပရိတ္ေဒသနာေတာ္မ်ား၏ ထူးျခားမႈအျဖစ္ ရြတ္ဆုိပူေဇာ္သူ၏ စိတ္ေစတနာႏွင့္ ေမတၱာတရားအေပၚအေ ျခခံကာ သိသာသည့္ တန္ျပန္အက်ိဳးေပး သက္ေရာက္မႈမ်ားကုိပင္ ရရွိခံစားႏုိင္မ ည္မွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ လက္ေတြ႔က်င့္ႀကံသူမ်ား လက္ေတြ႔ခံစားႏုိင္သည့္ တရားေတာ္၏ သႏၷိ႒ိကဂုဏ္ေတာ္ အဖြင့္အတုိင္းပင္ ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ ပရိတ္တရား ရြတ္ပြားပူေဇာ္ျခင္းအားျဖင့္ ဓမၼာႏုႆတိ ဘာဝနာျဖစ္ေနၿပီး အျပင္ရန္မ်ားကုိ ေမတၱာတရားျဖင့္ အရံအတား ျပဳေပးေနမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ အတြင္းရန္မ်ားျဖစ္သည့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန စသည့္ ကိေလသာတရားမ်ားကုိကား ပရိတ္ရြတ္ေပးသည့ သံဃာေတာ္မ်ား၊ ပရိတ္ရြတ္ေပးသည့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ကင္းၿငိမ္းသြားေစရန္ အရံအတား အကာအကြယ္ ျပဳေပးႏုိင္မည္မဟုတ္ဘဲ မိမိ၏ အတြင္းရန္မ်ားကုိ မိမိ၏ သတိတရား၊ ပညာတရား သမထ၊ ဝိပႆနာ က်င့္စဥ္မ်ားျဖင့္သာ အရံအတားျပဳ ကားကြယ္ေပးႏုိင္မည္ျဖစ္၏။

ဆုိလုိသည္မွာ ပရိတ္ေတာ္မ်ား ရြတ္ပြားသရဇၥ်ာယ ္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပရိတ္ေတာ္ဟူသည္ အျပင္ပမွ က်ေရာက္လာမည့္ ျမင္အပ္မျမင္အပ္ သည့္ အႏၲရာယ္မ်ားကုိ အရံအတားျပဳ တားဆီးကာကြယ္ေပးႏုိင္သည့္ ဓမၼေဒသနာမ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ရြတ္ပြားသူမ်ား၊ ရြတ္ပြားေပးသူမ်ား အေနျဖင့္ အျပင္အႏၲရာယ္မ်ားကုိ ပရိတ္ေတာ္မ်ားျဖင့္ အကာအကြယ္ အရံအတား ျပဳထားႏုိင္ေသာ္လည္း အတြင္းအႏၲရာယ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ကိေလသာရန္မ်ားကုိကား တစ္စုံတေယာက္က မက်ေရာက္ေစရန္ အရံအတား ကာကြယ္မႈမ်ား မလုပ္ေပးႏုိင္ဘဲ မိမိကုိယ္တုိင္သာ သတိကုိ အေျခခံသည့္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ အက်င့္တရားမ်ားျဖင့္ အရံအတားျပဳ ကာကြယ္ၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။ မိမိသည္သာ မိမိ၏ အတြင္းအႏၲရာယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ရမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ပရိတ္တရား ေဒသနာေတာ္မ်ားကုိ ရြတ္ပြားပူေဇာ္ကာ အႏၲရာယ္မ်ားမွ အရံအတားျပဳ ကာကြယ္လုိၾကသည့္သူမ်ားအေနျဖင့္ အတြင္းအျပင္ အႏၲရာယ္မ်ားကုိ ပရိတ္တရား ရြတ္ပြားပူေဇာ္ နာယူျခင္း အားျဖင့္လည္းေကာင္း သီလကုိ အေျခခံသည့္ သမထဘာဝနာ၊ ဝိပႆနာ ဘာဝနာမ်ားကုိ ေဆာက္တည္က်င့္ႀကံျခင္း အားျဖင့္လည္းေကာင္း ကာကြယ္ၾကရမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း ပရိတ္ (သုိ႔) အရံအတားအေၾကာင္း တစ္စိပ္တစ္ေဒသ အသိမွ်လုိက္ရပါသည္။

( မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ - ဒိုက္ဦး )