ငရဲဘံု ( ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိ၀ံသ )
ငရဲဘံုဆိုတာ အားလံုးၾကားဘူးတယ္။ ေဒ၀ဒူတသုတၱန္မွာဆိုရင္ ငရဲဘံုဟာ ငရဲက်သြားတဲ့သူေတြကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ယမမင္းႀကီးဆိုတာရွိတယ္။ ယမမင္း ႀကီးကိုဗုဒၶစာေပမွာ သူေတာ္ေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆို ယမမင္းႀကီးကငရဲက်လာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ ထဲကကယ္တင္လို႔ရမယ့္ပုဂၢဳိလ္ေတြကို ကယ္တင္ဖို႔ဆိုတဲ့အေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ သူေနတာ။ ဆြဲခ်ဖို႔သူေနတာမဟုတ္ဘူး။ တြန္းပို႔ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အခၽြန္နဲ႔မဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ အဆင္းကိုဘီးတပ္ဖို႔ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒုကၡမေရာက္ထိုက္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ ေတြကို ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ကယ္တင္ဖို႔ ေျဖရွင္းဖို႔ဆိုၿပီး သူကလာၿပီးေတာ့ေနတာ ယမမင္းက သူေတာ္ေကာင္းႀကီး။
ယမမင္းကအၿမဲတမ္းေတာင့္တတယ္တဲ့ `ငါလူ႔ဘ၀မွာျဖစ္ပါရေစ၊ ငါလူျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားပြင့္တာနဲ႔ႀကံဳပါရေစ။ အဲဒီဘုရားကိုလည္း ငါဆည္းကပ္ကိုးကြယ္ႏုိင္ပါရေစ။` လူလည္း ျဖစ္တယ္ ဘုရားပြင့္တယ္ဘုရားဆီေရာက္ခ်င္ မွေရာက္တာေနာ္။ ဒါေၾကာင့္အေၾကာင္းဆိုတာ ပိုျပည့္စံုေအာင္လုပ္ရမယ္။ လူလည္းျဖစ္ရမယ္ ဘုရားလည္းပြင့္ရမယ္။ ဘုရားဆီကိုလည္း သြားေရာက္ဆည္းကပ္ရမယ္။ ဘုရားကလည္း တရားေဟာရမယ္။ ဘုရားေဟာတဲ့တရားကို လည္းသိပါရေစ။ အဲဒါမွျပည့္စံုတယ္ေနာ္။ ဆုေတာင္းလို႔ရွိရင္အဲဒီလိုဆုေတာင္းရမယ္။ အဲဒီလိုသူကအၿမဲတမ္းေတာင့္တေနတာ။ လူျဖစ္ပါရေစ လူျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားပြင့္ တာနဲ႔ႀကံဳပါရေစ။ ဘုရားကိုလည္းဆည္းကပ္ ပါရေစ။ ဘုရားကလည္းသူ႔ကိုတရားေဟာ ပါေစ။ ေဟာတဲ့တရားကိုသူနာပါရေစ။ နာၿပီးေတာ့လည္း သိပါရေစ။ ယမမင္းႀကီး ကအၿမဲဆုေတာင္းေနတယ္။
ဒုစ႐ုိက္လုပ္ငန္းေတြလုပ္ၿပီးေတာ့ ငရဲေရာက္ သြားတဲ့ပုဂၢဳိလ္ဆိုရင္ ငရဲသားေတြက အဲဒီငရဲ က်လာတဲ့ငရဲကိုမေယာင္မလည္နဲ႔ ေရာက္လာ တဲ့လူသစ္၊ သတၱ၀ါအသစ္ကို ယမမင္းႀကီးဆီ ေခၚလာေလ့ရွိတယ္။ ေခၚလာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔ကဘာလုပ္လဲဆိုရင္``အရွင္မင္းႀကီး ေဟာသည္လူက အေမကိုလည္းမျပဳစုဘူး။ ေဆြမ်ဳိးေတြထဲမွာ အသက္အရြယ္ႀကီးတဲ့သူ ေတြကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ သမဏ ျဗဟၼဏ ဆိုတဲ့ ဘာသာေရးေလးစားသူေတြကိုလည္း အေလးမမူဘူး။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း မလုပ္ဘူး။ ဥပုသ္လည္းမေစာင့္ဘူး။ ေကာင္းမႈမလုပ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္၊ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္လုပ္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ သူ႔ကိုအျပစ္ဒါဏ္ ခတ္ပါ``လို႔ဆိုၿပီးသူ႔ဆီလာပို႔လိုက္တယ္။
ပို႔ၿပီးတဲ့အတိုင္း ယမမင္းႀကီးကေမးတယ္။ သူ႔ကို``မင္းလူ႔ျပည္မွာ ပထမဆံုးနတ္တမန္ ကိုမင္းေတြ႔ခဲ့သလား။ ``လို႔အဲဒီေမးခြန္းစေမး တယ္။ ထိုသူက ``မေတြ႔ခဲ့ဘူး``တဲ့ ။``မင္းငါ ဆိုလိုတာကိုေသခ်ာနားေထာင္ `` ``မင္းလူ႔ျပည္မွာတဲ့ အသက္ ၈၀-၉၀ အရြယ္ ခါးေတြကိုင္းလို႔၊ ဆံပင္ေတြျဖဴလို႔၊ သြားေတြ က်ဳိး အဲသလိုအဘိုးအိုႀကီး အဖြားအိုႀကီးေတြ ကို မင္းမျမင္ဖူးဘူးလား``ဆိုေတာ့ ``ျမင္ဖူး ပါတယ္``။``အဲသည္လိုျမင္ဖူးတဲ့အခါတုန္းက မင္းမစဥ္းစားဘူးလား၊ ငါလဲတစ္ေန႔က် အို ရဦးမွာဖူးလူးလားတဲ့``။ ````မစဥ္းစားပါဘူး`` တဲ့ ။ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ပါတယ္။ ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနတယ္ဆိုတာ ဘာမွမလုပ္ပဲ ေနတာကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈတစ္ခုမွ မလုပ္တာ။
စဥ္းစားရမွာက ေၾသာ္ ငါလည္းတစ္ေန႔က် အိုရဦးမွာပဲ။ အိုျခင္းသေဘာကို မလြန္ေျမာက္ ႏုိင္ေသးဘူး။ မအိုခင္ငါေကာင္းတာေလးေတြ လုပ္ဦးမွပဲ။ ``ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္လုပ္ဖို႔အတြက္ကို စိတ္ကိုမလွည့္ဘူး။ ကာမဂုဏ္ အာ႐ုံကိစၥေတြ နဲ႔ပဲ စား၀တ္ေနေရးေတြနဲ႔ ေန႔စဥ္အခ်ိန္ကုန္ ၿပီးကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လံုး၀မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ယမမင္းႀကီးက သနားညွာတာၿပီးေျပာေတာ့ ေျပာတယ္။ ``ေအးေလ မင္းေမ့ခဲ့လို႔မလုပ္တာ ေတာ့ ဒီအကုသိုလ္အလုပ္ေတြကို မင္းေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ လုပ္ခဲ့တာေတာ့ မင္းအေမက လုပ္ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မင္းအေဖ လုပ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူကမွ လုပ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မင္းကိုယ္တိုင္ လုပ္တာ အဲဒီေတာ့ မင္းကိုယ္တိုင္ပဲခံစားရ လိမ့္မယ္တဲ့ ``။ ဒီလိုပဲေျပာတယ္။
အဲဒီပထမတမန္အေၾကာင္းေမးတာမရေတာ့ ```ဒုတိယတမန္ေတာ္ကို မင္းျမင္ခဲ့သလား`` လို႔ေမးတယ္။ ``မျမင္ခဲ့ပါဘူးတဲ့````မင္းေန မေကာင္းထိုင္မသာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ရဲ႔မစင္ အညစ္အေၾကးေတြမွာ လူးလဲေအာ္ဟစ္ၿပီး ေတာ့အမ်ားက ၀ိုင္းထူမွထႏုိင္တဲ့လူနာႀကီး ေကာ မင္းမျမင္ခဲ့ဘူးလား``၊ဆိုေတာ့ ျမင္ခဲ့ပါတယ္``၊ ``အဲဒီလိုျမင္တဲ့အခါမွာ သိတတ္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားဖူးလား။ ``ငါလဲပဲ တစ္ေန႔နာရဦးမွာပဲ ၊ နာျခင္းသေဘာကို မလြန္ေျမာက္ႏုိင္ေသးဘူး။ မနာခင္က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးေတြ လုပ္ဦးမွပဲ ဆိုတဲ့အေတြး မင္းမေပါက္ဘူးလား`` ``မေပါက္ခဲ့ပါဘူးတဲ့။ စား၀တ္ေနေရး အတြက္အခ်ိန္ကုန္သြားၿပီး ေပ်ာ္လို႔ ပါးလို႔ကာမဂုဏ္ အာ႐ုံေတြထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္သြားခဲ့တယ္။ လူ႔ဘ၀ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္စရာေကာင္း တုန္းေနာ္ ။ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၿပီး ေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲအခ်ိန္ကုန္သြားတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအတြက္ တစ္ခုမွ မလုပ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ယမမင္းႀကီးက ခုနက လိုပဲေျပာတယ္။ ``ေအးေလ မင္းေမ့ခဲ့လို႔ မလုပ္တာ ေတာ့ ဒီအကုသိုလ္အလုပ္ေတြ ကို မင္းေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ လုပ္ခဲ့တာေတာ့ မင္းအေမကလုပ္ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မင္းအေဖလုပ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ သူကမွလုပ္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ မင္းကိုယ္ တိုင္လုပ္တာ အဲဒီေတာ့ မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ ခံစားရလိမ့္မယ္တဲ့ ``။ ဒီလိုပဲေျပာတယ္။
ေနာက္တစ္ခါ-```တတိယတမန္ေတာ္ေကာမေတြ႔ခဲ့ဘူးလား`` လို႔ေမးတယ္။ ``မေတြ႔ခဲ့ပါဘူးတဲ့````ေသဆံုး သြားတဲ့သူေတြေကာ မင္းမေတြ႔ခဲ့ဘူးလား``၊ ဆိုေတာ့ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္``၊ ``အဲဒီလိုေတြ႔တဲ့အခါ မွာသိတတ္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားဖူးလား။ ``ငါလဲပဲ တစ္ေန႔ေသရဦးမွာပဲ ၊ ေသျခင္းသေဘာကို မလြန္ေျမာက္ႏုိင္ေသးဘူး။ မေသခင္က ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးေတြ လုပ္ဦးမွပဲ လို႔ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေကာင္းတာေတြမလုပ္ခဲ့ ဘူးလား``ဆိုေတာ့``ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ပါတယ္။ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး``တဲ့ေဟာဒီလိုပဲေျဖတယ္။
ယမမင္းႀကီးက တမန္သံုးေယာက္ `သူအို၊ သူနာ၊ သူေသ``ဆိုတဲ့ တမန္သံုး ေယာက္အေၾကာင္း ေမးစစ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ ``ကဲမင္းထိုက္နဲ႔မင္းကံ `` အကယ္၍သူက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားရွိလို႔ရွိရင္ သူက ေဖာ္ၿပီးေတာ့ေပးတယ္၊ ေဖာ္ေပးရင္လဲ အဲဒီပုဂၢဳိလ္က သတိိရၿပီး သူ႔ကံအရွိန္နဲ႔ လြတ္သြားတာ။ ယမမင္းကလႊတ္ေပး တာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ။ သူကကူညီ႐ုံ သက္သက္ပဲ။ သူကူညီဖို႔လိုက္ရွာတာ ကူညီလို႔မရဘူး။ သူကေကာင္းတာ ေတြက တစ္စက္မွမေတြ႔ဘူး။ မေကာင္း တာေတြခ်ည္းပဲ။ ``ကဲမင္းထိုက္နဲ႔မင္းကံ လို႔ဆိုၿပီး တခါတည္းငရဲသားေတြက ဆြဲ ေခၚသြားတယ္။
ဆြဲေခၚသြားၿပီးေတာ့ ဘယ္ဘက္လက္ထဲမွာ သံေခ်ာင္းႀကီး ထိုးထည့္လိုက္တယ္။ မီးရဲရဲ နဲ႔သံေခ်ာင္းႀကီး ထိုးထည့္လိုက္တာ။ ညာ ဘက္လက္ထဲမွာ သံေခ်ာင္းႀကီးထိုးထည့္ လိုက္တယ္ ။ ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္မွာ သံေခ်ာင္းႀကီး ထိုး႐ုိက္လိုက္တယ္။ ညာဘက္ေျခေထာက္မွာလည္း မီးရဲရဲ ေတာက္ေနတဲ့ သံေခ်ာင္းႀကီးထုိး႐ုိက္ၿပီး ရင္၀မွာလည္း သံေခ်ာင္းႀကီးထိုး႐ုိက္ လိုက္တယ္။ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသမွာေပါ့။ ငရဲသားက မေသဘူးတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းက့မကုန္ ေသးရင္ မေသဘူးတဲ့။ ခံရဖို႔ သက္သက္ ပဲဟာ။ ဒီလိုမီးပူေနတဲ့သံေခ်ာင္းႀကီး ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ သံေခ်ာင္းႀကီး ရင္၀ထိုးထားတာေတာင္မွ မေသဘူး တဲ့ သူက ေအာ္ဟစ္ၿပီးေတာ့ အသက္ ရွင္ေနတုန္းပဲ။ ေမာင္သက္ျပင္းဆိုတာ ငရဲျပည္မွာရွိတာေနာ္။ ကံမကုန္မခ်င္း သူတို႔ဘယ္ေတာ့မွ မေသဘူးတဲ့။
အဲဒီငရဲဘံုမွာ ညွင္းဆဲလိုက္ပံုက အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ ေဇာက္ထိုးဆြဲၿပီးေတာ့ ဓါးမေတြနဲ႔ခုတ္တယ္။ လွည္းမွာတပ္ၿပီး ႏြားလိုေမာင္းတယ္။ ေမာင္းတဲ့ေျမႀကီးက လည္း မီးရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ သံပူေျမႀကီး ေပၚမွာ၊ မီးေတာင္ႀကီးေပၚတက္ခိုင္းတယ္။ မတက္ရင္ေနာက္က ႐ုိက္တယ္။ အဲဒီလိုေတြ လုပ္ၿပီးေနာက္ဆံုးက် ဘယ္ထဲျပစ္ခ်တုန္းဆို ရင္ ငရဲအိုးႀကီးထဲ ပစ္ခ်တယ္။ ငရဲအိုးႀကီးထဲ ပစ္ခ် ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ငရဲအိုးႀကီးထဲက ျပန္ေပၚလာၿပီဆို ဆယ္ဆယ္ၿပီးတဲ့အခါက် ေတာ့ အ၀ီစိငရဲႀကီးထဲ ထည့္ၿပီးေတာ့ ပို႔လိုက္ ျပန္တယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကံမကုန္မခ်င္းအဲဒီပုဂၢဳိလ္ ဟာ အ၀ီစိငရဲထဲမွာ ဒီလိုပဲခံရတယ္တဲ့။
အ၀ီစိဆိုတာ သတၱ၀ါေတြ အၾကားအလပ္မရွိ ဘူး။ မွဒေတာက္ေတြရဲ႔ အၾကားအလပ္လည္း မရွိဘူး။ ငရဲခံေနရတဲ့သတၱ၀ါေတြကလည္း ျပည့္ေနတာ။ အပ္ဘူးထဲမွာ အပ္ကေလးေတြ ထည့္ထားသလိုပဲတဲ့ျပည့္ေနတာ။ ဒါေၾကာင့္ မို႔ အ၀ီစိလို႔ေခၚတာ။ မီးေတာက္ေတြလည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ တဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတာ။ ခ်မ္းသာသုခရတဲ့ အကြက္ေလးဆိုတာလည္း တခုမွမရွိဘူး။
အဲဒီငရဲက ေလးေထာင့္အေဆာင္အအံုႀကီး တဲ့ အႀကီးႀကီးႏွစ္ယူဇနာရွိတဲ့ ေလးေထာင့္ အေဆာက္အအံုႀကီး၊သံမိုး သံကာ သံခင္း နဲ႔ သံတခါးႀကီးေတြတပ္ထားတာ။ တခါတရံ က်ရင္ဒီတံခါးႀကီးေတြက ``ေဂ်ာင္း``ဆိုၿပီး ပြင့္လာတယ္။ ပြင့္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ငရဲသားေတြက အဲဒီကေနထြက္ေျပးၾကတာ လြတ္မလားလို႔ မလြတ္ဘူး။ သက္သက္အဲဒါ ဒုကၡေပးတာ။ တံခါးကိုဖြင့္ေပးၿပီး ထြက္ေျပး တဲ့သူေတြ အကုန္အ႐ုိက္ခံရတယ္။ အဲသလို နဲ႔ပဲ ဒုကၡေတြေရာက္ၿပီးေတာ့ လြတ္ထြက္ သြားတဲ့ေကာင္လည္း ငရဲအိုးထဲတစ္ခါျပစ္ခ် ခံရျပန္တယ္။ အဲသလိုဒုကၡေတြေရာက္ၿပီး ေတာ့ ငရဲခံရတယ္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရား သခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က ေဒ၀ဒူတသုတၱန္ မွာ ေဟာထားတာရွိပါတယ္။
ေဒ၀ဒူတသုတ္က ႏွစ္သုတ္ရွိတယ္။ အဂၤုတၳဳိလ္ထဲမွာ ၁-သုတ္၊ မဇၥ်ိမနိကာယ္မွာ ၁-သုတ္၊ အဲ့ဒီႏွစ္သုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္လို႔ ရွိရင္ ငရဲအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာေတြ အကုန္ျပည့္စံုေအာင္ သိရပါလိမ့္မယ္။
အရွင္ နႏၵမာလာဘိ၀ံသ အဘိဓမၼာျမတ္ေဒသနာ
